مردم: نگران ، گرسنه، شور بخت و حتی محتاج کفی نان!۰

چند سال پیش وقتی عراقی ها دو سرباز امریکایی را سوزاندند و سوخته اجساد را به عقب ماشین بستند و روی زمین کشیدند وبعد گویا پیکر متعفن انها را بر سردر شهر اویختند، استاد دنیا دیده انروز و رفیق امروزم گفت: نگاه کن ما بچه هایمان را کجا میفرستیم، این مردم (عراقیها) حیوانند! من ان روز در پاسخ این حرف سوال دیگری داشتم . باور نمیکردم مردم یک کشور صرفا خلق وخوی حیوانی داشته باشند و دیگران نه. پس فکر کردم دو سرباز امریکایی که بی شک بی گناه، جوان و کم تجربه بوده اند قربانی یک ابراز احساسات شده اند. ابراز احساس عراقی هایی که از ارتش امریکا متنفرند.پس میخواستم بدانم که امریکا چه ها کرده در حق عراقی هایی که امروز با رفتاری حیوانی عکس العمل نشان می دهند.
میدانم که همه انان که در مراسم هندی مندی کردن سربازان شرکت داشته اند احساس نفرت مشابهی نمی کرده اندو میدانم که انسان و رفتارهایش بسیار پیچیده تر از انست که با در نظر گرفتن یک یا دو نکته تعریف و توجیح شود. اما شباهتهای زیادی که بین ویدئوی کوی دانشگاه و خاطره تلخ سربازان امریکایی میبینم مانع از برخورد لحظه ای و احساساتی ام با جریان میشود.
در ویدئوی کوی دانشگاه برای اولین بار امکان دیدن داخل و حس و حال واقعی تر جبهه مقابل را دیدم . لحظه هایی بود که حتی خوشحال شدم از دیدن این که ان دیگران هم حتی میترسند. تا قبل از دیدن این تصاویر سالها بود که خیال میکردم مکتبی فاسد، مذهبی سنگدل و فرهنگ جنگجوی عرب این جماعت را به روزی انداخته که به اسم مقدسات حتی ادم میکشند. امروز اما بعد از دیدن این تصاویر میدانم که برادر بسیجی ام از حماقت به نام علی متوسل نمی شود. امروز میدانم که حتی خود او از انچه میکند و از موقعیتی که در ان واقع شده بینهایت میترسد. بلند بلند میخندم وقتی میشنوم:‌بچه ها یا علی بگید نترسید بریم جلو!!! و بعدتر حتی خودی هایشان شروع به قسم دادن میکنند که نزنید شما را به امام حسین نزنید. پس این مردم چه لباس شخصی و چه انتظامی، این دشمن، درست مثل عراقی ها در مقابل امریکایی ها حیوان نیستند. بلکه متنفرند. ساده نیست گفتن این که نفرتشان از چیست واز کجا میاید اما بی شک تنفر محرک شماره یک در رفتارشان است.
راست گفته بود مسیح علینژاد مثل همیشه احساساتی و با روغن داغ زیاد که این تصاویر به نسل کشی میماند. ریشه نسل کشی هم در تاریخ همواره نفرت بوده است. شواهد و قرائن در اجتماع ایرانی ما در طول هشت ماه گذشته نشان داده است که این نفرت ریشه اقتصادی دارد. مردمی که نه به عشق رهبر که به خاطر ساندیس و کیک و نهار و پیک نیک به راهپیمایی میرود و از حرس ماشینها و خانه هایی که در رویایشان هم نمیگنجد کتک میزند و چه بسا میکشد. چون حتی اگر زدن و کشتن برایش نان شب نشود جگرش را که خنک میکند.
چه خوب بود اگر پیش از انکه اشتباهات و کاستی ها در برنامه های اقتصادی سی سال گذشته انچه از ایران برایمان مانده به سودان و اسرائیل تبدیل نکرده دست از احساسگرایی میکشیدیم و با نگاه و برنامه ریزی درست جنبش سبزمان را به یک حرکت فرهنگی اموزشی تبدیل میکردیم.۰