حتما خیال میکنی هرگز چنین اشتباهی را دوباره مرتکب نخواهی شد. اشتباهی که من سرسختانه میکوشم تا تکرار کنم. اشتباهی که فکر کرده بودم فقط یک بار آن هم با مقاصد آموزشی در زندگی هرکسی اتفاق میافتد. عاشق شدن.
شاید در همین لحظه به ساعت پنج و پنجاه وهفت دقیقه بامداد که صدای اذان صبح از مناره‌های ششگانه مسجد سلطان احمد بلند میشود به قعر اشتباه تکرارناپذیرت فروافتی.
این همخوابگیهای حین اذان صبح دیگر عادتمان شده بود می‌خندیدی و میگفتی قربتاٌ الی الله . من هم میخندیدم و در دل میترسیدم . از خدایی که مبادا خشم گیرد بر جفتک پرانی های ما و بر عشقبازی‌های وقت و بی‌وقتمان. نه، تو آتٍه ایست بودی و طرفدار ریچارد داکینز .کتاب «وهم خداوند» را به زبان انگلیسی من برایت خریدم مثل پیراهن نارنجی‌ات با راه‌های سورمه‌ای و کفشهای ونس خاکی رنگت. کفشها را آنقدر پوشیده بودی که دیگررنگی به رو نداشتند. گاهی فکر میکنم وقتی کفشهای مردانه سیاه ورنی را که برایت خریدم میپوشی آیا به همسر جدیدت میگویی که از این مدل کفشها خوشت نمیامده تا روزی که سوغاتی هایت را باز کرده و نامه مرا در کفشها یافته ای؟!
شاید اصلا دیگر آن کفشها را نمی پوشی. ولی چطور ممکن است ازآنها گذشته باشی. ثروت پدر دختربچه‌ی زشت کورت کرده‌آیا. حتی باور اینکه از من گذشته باشی برایم سخت است. هنوز فکر میکنم لقمه‌ی بزرگی بودم برای دهان کوچکت که گویی با سجاف کنج‌هایش را گرفته بودند۰.
***
از حق نمیگذرم وقتی میگویم دختر بچه زشتی‌ست دخترک تازه از راه رسیده‌ات. پیش از این گفته بودی که چشمت در پی جوان‌ترها و چذاب‌ترها میدود و بعد ثابت کرده بودی که زانوهایت سست است و زیپ تنبانت شل. پس تعجب نمیکردم اگر لعبت کم سن و سالی را تورکرده بودی که دلم را بسوزانی. اما این یکی زشت بود و بدهیکل . حتی برای من که مرد نیستم . بارها ازدیدن تخته تخت سینه‌اش مشمئز شده بودم.هربار به دیدن دندانهای فک بالایش که تا زیر دماغش میرسیدو لبخند ابلهانه‌اش که خبر از سبکسری کودکانه‌اش میداد شیهه اسبی را میشنیدم.
عکسهای دختران دیگری را دیده بودم که به راحتی می توانستند در غیاب من جایگزینم شده باشند و نمونه‌های جوانتر و جذابتری به حساب بیایند. ازجدیت نگاهم، عقاید بی‌پروا و متلک‌گویی مردانه و غیر قابل تقلیدم که بگذریم، ویژگیهای لازم مگر میتوانست جز باسن گرد و برامده،غوص کمر عمیق، سینه‌های پراما کوچک، گردن بلند و ابروهای کمرنگ باشد؟ همان پنج صبحها که با صدای اذان بیدار میشدیم در گوشم از خنکی و نرمی تپه‌ها و قدرت جادویی دستانم شعرها میسرودی. حالا چطور مینوانستم باور کنم که با بی مبالاتی از لحظه‌های تکرار ناپذیر زمستانمان بگذری، نیمه شبهایی که به نام صدایت میکردم و بیدار میشدی تا بشنوی که دوستت دارم.
شاید در همین لحظه به ساعت پنج و پنجاه وهفت دقیقه بامداد که صدای اذان صبح از مناره‌های ششگانه مسجد سلطان احمد بلند میشود به قعر اشتباه تکرارناپذیرت فروافتی.
این همخوابگیهای حین اذان صبح دیگر عادتمان شده بود می‌خندیدی و میگفتی قربتاٌ الی الله . من هم میخندیدم و در دل میترسیدم . از خدایی که مبادا خشم گیرد بر جفتک پرانی های ما و بر عشقبازی‌های وقت و بی‌وقتمان. نه، تو آتٍه ایست بودی و طرفدار ریچارد داکینز .کتاب «وهم خداوند» را به زبان انگلیسی من برایت خریدم مثل پیراهن نارنجی‌ات با راه‌های سورمه‌ای و کفشهای ونس خاکی رنگت. کفشها را آنقدر پوشیده بودی که دیگررنگی به رو نداشتند. گاهی فکر میکنم وقتی کفشهای مردانه سیاه ورنی را که برایت خریدم میپوشی آیا به همسر جدیدت میگویی که از این مدل کفشها خوشت نمیامده تا روزی که سوغاتی هایت را باز کرده و نامه مرا در کفشها یافته ای؟!
شاید اصلا دیگر آن کفشها را نمی پوشی. ولی چطور ممکن است ازآنها گذشته باشی. ثروت پدر دختربچه‌ی زشت کورت کرده‌آیا. حتی باور اینکه از من گذشته باشی برایم سخت است. هنوز فکر میکنم لقمه‌ی بزرگی بودم برای دهان کوچکت که گویی با سجاف کنج‌هایش را گرفته بودند۰.
***
از حق نمیگذرم وقتی میگویم دختر بچه زشتی‌ست دخترک تازه از راه رسیده‌ات. پیش از این گفته بودی که چشمت در پی جوان‌ترها و چذاب‌ترها میدود و بعد ثابت کرده بودی که زانوهایت سست است و زیپ تنبانت شل. پس تعجب نمیکردم اگر لعبت کم سن و سالی را تورکرده بودی که دلم را بسوزانی. اما این یکی زشت بود و بدهیکل . حتی برای من که مرد نیستم . بارها ازدیدن تخته تخت سینه‌اش مشمئز شده بودم.هربار به دیدن دندانهای فک بالایش که تا زیر دماغش میرسیدو لبخند ابلهانه‌اش که خبر از سبکسری کودکانه‌اش میداد شیهه اسبی را میشنیدم.
عکسهای دختران دیگری را دیده بودم که به راحتی می توانستند در غیاب من جایگزینم شده باشند و نمونه‌های جوانتر و جذابتری به حساب بیایند. ازجدیت نگاهم، عقاید بی‌پروا و متلک‌گویی مردانه و غیر قابل تقلیدم که بگذریم، ویژگیهای لازم مگر میتوانست جز باسن گرد و برامده،غوص کمر عمیق، سینه‌های پراما کوچک، گردن بلند و ابروهای کمرنگ باشد؟ همان پنج صبحها که با صدای اذان بیدار میشدیم در گوشم از خنکی و نرمی تپه‌ها و قدرت جادویی دستانم شعرها میسرودی. حالا چطور مینوانستم باور کنم که با بی مبالاتی از لحظه‌های تکرار ناپذیر زمستانمان بگذری، نیمه شبهایی که به نام صدایت میکردم و بیدار میشدی تا بشنوی که دوستت دارم.
