Saturday, November 30, 2013

شب سیاه

 شب سیاه

شب همان شبی بود که آرش دو تا شد.  در تمام این سالیان، هیچ شمشیرزنی به خوبی تو ندیده‌ام. هرچند که سرسختانه میکوشیدی که چهره پنهان کنی و به هیأت آن دلنازک مظلوم از پس پرده برآیی. در تمام این سالها می دیدم که هیچکدام آنان که به هیأت  قلندران خنجر به دست به میدان ظاهر میشدند به ترفند های کثیف و خوش سیمای تو آراسته نبودند، نه هاروون، نه زکریا، نه مَتئ و نه حتی  باغبان زیباترین کاملیاهای جهان. ۰
من همین شب، به دانه‌های اشکی که کاغذپاره هایم را رنگ میکنند سوگند  می خورم که دیگر هرگز زره‌پوش  زرینم را به تن نکنم ، هرگز دوباره مشتی گره نبندم  و تا هرگز  گلو به داد سخن نگشایم. اما ازین پس هربار تو را و آرش را با خود به چهار دیوار مستراح خواهم کشانید تا بیش از آنچه به تصور میاید مزینتان سازم۰
از همین شب نمیخورم و نمیاشامم مگر به قصد تزیین سیمای دل‌نازک مظوم شما۰