این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید/ نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

خود درگیری وصف صادق این روزهای من است . از صبح که بیدار میشوم (اگر صبح بیدار شوم) یک بند در سرم میچرخم . بلند بلند با خودم حرف میزنم و بحث میکنم. جزئیات را نزدیک و دور بررسی میکنم. میخواهم تمام سعیم را کرده باشم برای فهمیدن اینکه بر ما چه میگذرد. انرژی صرف میکنم که هورا نکشم. زنده باد مرده باد نگویم و تا جایی که میشود همه زوایا را ببینم. کنار هر چیز سوال برانگیزی علامت سوالی میگذارم که بیشترشان جواب داده نمی شوند. یکی از پررنگترین ها شهید زنده است که منطقم بر نمیتابد. واخر روز سر در گم تر از اغاز به تختخوابم بر میگردم.
***
جمعه بودو قرار بود مهمان بیاید. با چرخ خیاطی کوچکم نشسته بودم به چرخ کردن پرده های مامان از ان کارهایی که خوابش را هم نمیدیدم. فوقش این بود که در خانه قفسه ای میساختم پیچ و مهره ها را سفت میکردم یا چوب پرده ای میزدم. حالا که به خاطر پروژه جدیدم چرخ خیاطی خریده ام خرده دوزی هم میکنم. ناگهان و بی مقدمه با صدای بلند از خودم پرسیدم «هیچ دقت کرده ای که هیچ کدام پیامبران کتابدار پدر به خود ندیده اند؟» برای من شخصا اهمیتی ندارد ولی این روز ها درگیر گیلگمشم . گیلگمش هم با همه طمطراقش پدردرست و حسابی نداشت. گیل گمش از طرف مادر دو سوم خدا و از طرف پدر که در طول یازده کتیبه یادی از او نمیشود انسان است. اما توجیه انسان و بی اهمیت بودن پدر گیل گمش اینست که اسطوره اش در دوران مادر تبار تاریخ بشر نوشته شده داستان پیامبران اما همه در دوران مردسالاری و چه بسا به دست مردان دیگر نوشته شده است. برای پاسخ دادن به سوالم احتیاج به اطلاعات بیشتر دارم. عیسی و موسی را تا حدود ی می شناسم وبیشتر از زندگی محمد میدانم. همیشه فکر کرده ام علت درگیری های تاریخی مسلمانان و یهودیان شباهت بیش از اندازه است و از عناد و قصاوت قران درباره بنی اسرائیل متعجبم. پس فکر میکنم دلایل انسانی و ضعفهای شخصیتی فراوانی من جمله قدرت طلبی، بیش از حد تصور در شکل گیری انچه به عنوان تاریخ اسلام میشناسیم نقش داشته است. انچه امروز مرا حتی از اتفاقات فرهنگی سیاسی ایران به درنگ وا میدارد قبول بی چون و چرا ی مسائلی از این دست است.
متعجب، دوختن پرده را تمام کردم و پی کاری دیگر رفتم.
***
سوال نقش پدر در جامعه مرد سالار دوباره وقتی به ذهنم رسید که دیگرمهمانها امده بودند. یکی از انها خانم بسیار متدینی است از پدری معمم. مهربان است و دلسوز!!! از ان خانمهایی که ممکن است در تهران »از سر حسن نیت» به حجابت تذکری بدهد. بی تعارف اما موءدبانه گفتم که حسن نیتش را درک میکنم ولی به امر به معروفش وقعی نمینهم. در جواب در امد که «اخر تو مسلمان زاده ای و من موظف به امر به معروف در میان مسلمانان». چیزی نگفتم ولی از تاکید بر مسلمان زاده بودنم کفری شدم. دلم میخواست بگویم که مسلمان زاده نیستم پدر پدرم همواره از مذهب اسلام گریزان بوده و پدر مادرم شیفته رقص و اواز و مشروبات الکلی.ولی باید درست فکر میکردم نه از دیدگاه پدرسالاران. و درست که فکر میکردم همه چیز به مادرم و مادر مادرم بر میگشت همانطور که در عصر مادر تبار بوده و علم زیست شناسی امروز ثابت میکند. زیر لب گفتم «فکر میکنم مادر مادرم مسلمان معتقدی بوده است»
و سکوت کردم. ۰

چه خوش ست بوی عشق از نفس نیازمندان دل از انتظار خونین دهن از امید خندان

دیگر واقعا نمیدانم چند روز از چه میگذرد. زندگی در فاصله وقایع برایم مفهومی ندارد. انگار از ۱۶ اذر تا عاشورا فقط یک وقفه زمانی بوده و حالاهم در فضای خالی بین عاشورا و دهه فجر گیر کرده ام... خوب به یاد دارم یکی از شبهای قبل از انتخابات که در میدان ونک خیابان را بسته بودند و موتورهای دوترکه با پرچمهای افراشته از میان طرفداران پر امید میر حسین موسوی رد میشدند به یک سامورایی زیبا گفتم نتیجه انتخابات هر چه باشد مردم به خانه هایشان بر نخواهند گشت و به خود لرزیدم. بینش سیاسی ام خام بوده و هست و حتی تا امروز نمیدانم ایا از هیجان گریه ام گرفته بود یا از ترس. انروز که این همه دستها به خون کسان اغشته نبود میدیدم که تعداد طرفداران احمدی نژاد کم نیست. امروز اما همه چیز متفاوت است حتی از این فاصله چند هزار مایلی.
چیز دیگری که ان روزها به وضوح میدیدم در حالی که امروز به ان مشکوکم این بود که دیریست جایم را در سرزمین مادری گم کرده ام. از گله جدا افتاده بودم. از این کاوشها شاید چیزی دستم را بگیرد و حتی شاید بدهی ای که راه گلویم را بسته پرداخت شود. هنوز اما میخواهم مِن و ِمن کنم هنوز جرئت ندارم از عزیزترین نامه جهان بنویسم. میدانم که از شاخه ای به شاخه دیگر میپرم و سر اصل مطلب نمیروم. روشن است که حتی اگر جرئتش را داشته باشم توانش را ندارم.
یادداشتی خواندم چند روز پیش در ستایش گمنامی. حرفش تکرار تحلیل محمد قائد بود درباره شهرت. هر دو نوشته را دوست داشتم . به ریشه های شهرت طلبی مان فکر کردم. حدس میزنم که تفاوت عمده ما ایرانی ها با اکثریت ملل ستمدیده جهان اینست که ما مظلوم نیستیم. اینست که اسباب شهرتمان میشود. ما کتک میخوریم شهید میدهیم اما با صدای بلند شیون میکنیم. همیشه کار را به رسانه های جهانی میکشیم. قرنها برای تحمل حضور اجنبی چهره تغییر داده ایم که آنچه داریم را هر چند اندک به چنگ و دندان حفظ کنیم. درست است که دست از سرمان بر نداشته اند و چه نوابغی که با نکته سنجی دایی جان ناپلئن ها را دیدند و نشانمان دادند و ما آنچه در توانمان بوده کردیم و میکنیم. اما شهرتمان اجتناب ناپذیر بوده و هست .ما نبودیم و نیستیم ملتی که نان خشکمان را سق بزنیم و دم نزنیم. دیگران معروفمان نکرده اند و بعد دردسر هایمان زیاد شود. بلکه فقط یک وجه قضایا اینست که شهرت ناشی از فریادهایمان را تنها مرهم دردسرها مان دانسته ایم...
ادامه دارد

چه خوش ست بوی عشق از نفس نیازمندان دل از انتظار خونین دهن از امید خندان

چه خوش ست بوی عشق از نفس نیازمندان
دل از انتظار خونین دهن از امید خندان

امروز که ششمین روز از اغاز سال ۲۰۱۰ میلادیست برای اولین بار قبل از تاریک شدن هوا از تختم بیرون امدم. به استثنای ساعاتی که به زور دکتر و قرارهای تحمیلی از خانه بیرون رفته بودم انقدر خودم را به خواب میزدم که واقعا خوابم میبرد. وقتی میگویم از خانه بیرون میرفتم منظورم به عبارتی از خود بیرون رفتن است چرا که حتی خاطره ای از ساعات مذکور برایم نمانده است. قبل از سال نو بیشتر اخبار و لینک و نامه می خواندم و حتی به تدوین و تمام کردن کار نمایشگاه میرسیدم. همین که اخبار میخواندم و در خودازاری فیلمهای تهران را میدیم و گریه میکردم کافی بود انگار تا خودم را جمع و جور کنم و به زندگی موازی ام برسم. قرار نمایشگاهی دو روزه در جنوب کالیفرنیا را چهار ماهی میشود که گذاشته ام و چه خبطی کرده ام تا یاد بگیرم که قبل از تمام شدن کار قول انرا به کسی ندهم. خلاصه تا کار ویدئو کم و بیش تمام شد برگشتم به تخت خواب و انجا ماندم. اول به خواندن خاطرات زندان شهرنوش پارسی پور و بعد کم کم افسرده تر شدم و به راستی خوابیدم. خوب که فکر میکنم یک صحنه تصادف هنوز دائم و ناخواسته یادم میاید از مردی که در خیابان اصلی پشت خانه مان زیر ماشین رفته وقوطی های نقره ای پپسی دایت را در خیابان پراکنده بود. زیاد به بخش خاطره مغزم هم فشار نمی اورم مبادا جاری شدن خون از همه سوراخهای صورت ندا و گریه های مادرش و صورت شهدا و الباقی را یاد اوری کند.
هر چند در خواندن کتاب شهرنوش پیش میروم افسرده تر میشوم ولی ازانجایی که به نادانیم در زمینه تاریخ معاصر ایران واقفم هرروز در تمام کردن ۵۲۰ صفحه مصمم تر میشوم. اوایل تنها فکر دیوانه کننده که در حین خواندن خاطرات زندان دهه شصت به سرم میزد این بود که مبادا امروز در ایران انقلابی شبیه سال ۵۷ رخ میدهد و میخواستم دیوانه وار به خود نارنجک ببندم تا از پیش رفت اتفاقی از ان دست جلو گیری کنم همین که درِاستدلال راباز کردم فهمیدم نه تنها تکرار ان واقعه بلکه تکرار هر چیز دیگری در شرایط کنونی غیر ممکن است و این خود اغاز افکار مغشوشی شد که همواره خواب را بر انها ترجیح داده ام...۰
ادامه دارد