خود درگیری وصف صادق این روزهای من است . از صبح که بیدار میشوم (اگر صبح بیدار شوم) یک بند در سرم میچرخم . بلند بلند با خودم حرف میزنم و بحث میکنم. جزئیات را نزدیک و دور بررسی میکنم. میخواهم تمام سعیم را کرده باشم برای فهمیدن اینکه بر ما چه میگذرد. انرژی صرف میکنم که هورا نکشم. زنده باد مرده باد نگویم و تا جایی که میشود همه زوایا را ببینم. کنار هر چیز سوال برانگیزی علامت سوالی میگذارم که بیشترشان جواب داده نمی شوند. یکی از پررنگترین ها شهید زنده است که منطقم بر نمیتابد. واخر روز سر در گم تر از اغاز به تختخوابم بر میگردم.
***
جمعه بودو قرار بود مهمان بیاید. با چرخ خیاطی کوچکم نشسته بودم به چرخ کردن پرده های مامان از ان کارهایی که خوابش را هم نمیدیدم. فوقش این بود که در خانه قفسه ای میساختم پیچ و مهره ها را سفت میکردم یا چوب پرده ای میزدم. حالا که به خاطر پروژه جدیدم چرخ خیاطی خریده ام خرده دوزی هم میکنم. ناگهان و بی مقدمه با صدای بلند از خودم پرسیدم «هیچ دقت کرده ای که هیچ کدام پیامبران کتابدار پدر به خود ندیده اند؟» برای من شخصا اهمیتی ندارد ولی این روز ها درگیر گیلگمشم . گیلگمش هم با همه طمطراقش پدردرست و حسابی نداشت. گیل گمش از طرف مادر دو سوم خدا و از طرف پدر که در طول یازده کتیبه یادی از او نمیشود انسان است. اما توجیه انسان و بی اهمیت بودن پدر گیل گمش اینست که اسطوره اش در دوران مادر تبار تاریخ بشر نوشته شده داستان پیامبران اما همه در دوران مردسالاری و چه بسا به دست مردان دیگر نوشته شده است. برای پاسخ دادن به سوالم احتیاج به اطلاعات بیشتر دارم. عیسی و موسی را تا حدود ی می شناسم وبیشتر از زندگی محمد میدانم. همیشه فکر کرده ام علت درگیری های تاریخی مسلمانان و یهودیان شباهت بیش از اندازه است و از عناد و قصاوت قران درباره بنی اسرائیل متعجبم. پس فکر میکنم دلایل انسانی و ضعفهای شخصیتی فراوانی من جمله قدرت طلبی، بیش از حد تصور در شکل گیری انچه به عنوان تاریخ اسلام میشناسیم نقش داشته است. انچه امروز مرا حتی از اتفاقات فرهنگی سیاسی ایران به درنگ وا میدارد قبول بی چون و چرا ی مسائلی از این دست است.
متعجب، دوختن پرده را تمام کردم و پی کاری دیگر رفتم.
***
سوال نقش پدر در جامعه مرد سالار دوباره وقتی به ذهنم رسید که دیگرمهمانها امده بودند. یکی از انها خانم بسیار متدینی است از پدری معمم. مهربان است و دلسوز!!! از ان خانمهایی که ممکن است در تهران »از سر حسن نیت» به حجابت تذکری بدهد. بی تعارف اما موءدبانه گفتم که حسن نیتش را درک میکنم ولی به امر به معروفش وقعی نمینهم. در جواب در امد که «اخر تو مسلمان زاده ای و من موظف به امر به معروف در میان مسلمانان». چیزی نگفتم ولی از تاکید بر مسلمان زاده بودنم کفری شدم. دلم میخواست بگویم که مسلمان زاده نیستم پدر پدرم همواره از مذهب اسلام گریزان بوده و پدر مادرم شیفته رقص و اواز و مشروبات الکلی.ولی باید درست فکر میکردم نه از دیدگاه پدرسالاران. و درست که فکر میکردم همه چیز به مادرم و مادر مادرم بر میگشت همانطور که در عصر مادر تبار بوده و علم زیست شناسی امروز ثابت میکند. زیر لب گفتم «فکر میکنم مادر مادرم مسلمان معتقدی بوده است»
و سکوت کردم. ۰
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment