((تعریف کن.
تعریف که میکنی پایت را همان جایی میگذاری که
روزی من چراغ برداشته ام
و گام تو اینگونه با دست من اشنا میشود
تعریف کن ! همه تعریف ها برای انند که دستها
تنها نمانند.))
یدالله رویایی
و این تنها روح حیاتبخش زمانه نیست که ناباکوف به تعریف های تو دمیده است. لذت انجا بودن است با تو. تا از طنابی که بافته ای بگیرم و از چاهی بالا بیایم که درش هرچند سکوتی ممتد نیست اما هیچ کس هم به زبان مادری چیزی نمیگوید. لذت نشستن در ضلع چهارم میز است. لب که باز می کنم تاانچه از ذهنم گذشته بگویم یادم می ا ید که امیر دیگرخاطره است و داوود و پگاه از گلمحمد و مارال غریبه تر.میز چهار ضلعی در ذهنم فرو میریزد و حزب از هم میپاشد. رها میکنم و باز می لغزم به ته چاه.مینشینم. خوب که فکر میکنم می بینم که راست میگویی لذتی که در کار است نتیجه را درذهنم کمرنگ می کند.بوداوار این بار بی اندیشه پایان نامه را تا اخر می خوانم. چنان غرق شعف که فکرمیکنم هیچ جزیی لایق مدفون شدن نیست. ای کاش فقط می دانستم چگونه توصیفشان کنم.
***
شنبه ۱۲ اوت ۲۰۰۶ بود. اخرین باری که من و جنی و متیو با هم به نشت «نویسندگان و نوشیدنیها» میرفتیم. نویسندگانی که هر ماه در باری در سانفرانسیسکو جمع میشوند معمولا داستان کوتاه مینویسند یا شاید داستانهای گوتاهشان را برای ما میخوانند. چارلی مسوول برگذاری این جلسات است. نویسندگان رابه اتاق تاریکی در خیابان بیست و دوم دعوت می کند. به یک گیلاس نوشیدنی مورد علاقه شان مهمانشان میکند تا زیر نور قرمز بایستند و برای ماکه مست در تاریکی گرد میزهایمان به حرکت نورهای روی دیوار خیره مانده ایم؛ داستانی بخوانند.
مدتها قبل از اینکه پایم به این جمع نه چندان خودمانی باز شودشنیده بودم که چارلی ترجیح میدهد با ضمیر مونث خوانده شودو تعجب کرده بودم. بار اول که چارلی را دیدم جای تعجبی نمانده بود. پیراهن زنانه راه راه سیاه و سفیدی به تن داشت و ارایشی ملایم. و مرتب دستهایش را در موهای پرپشت و فری اش فرو میکرد.چارلی یک زن تمام عیار بود بی هیچ حرکت زننده یا اغراق امیز.حتی صدایش انقدر کلفت نبودکه به راحتی شنونده را متقاعد کند که او روزگاری مرد بوده است. شب اولی که به جلسه داستان خوانی رفته بودم و به داستانهای جذاب چارلی درباره هریک از نویسده ها (پیش از معرفی شان )گوش داده بودم ؛زیر گوش جنی زمزمه کردم :چارلی به این فکر می اندازدم که ما به اندازه کافی زن نیستیم . و او به تایید سر جنبانده بود .جنی میگفت این احساسی ست که همه‌ی تراجنسی‌ها بر می انگیزند.
شنبه اخر دِیزی زَمورا شاعر نیکاراگویه ای امده بود. زنی مبارز که انگلیسی را با لهجه غلیظ اسپانیایی حرف میزد. همه شعرها را به دو زبان اسپانیایی و انگلیسی با شوری انقلابی میخواند اما صدایش اهنگ ناامیدانه ای داشت انگار که شکل حنجره اش به معنای کلمات شورانگیزش خیانت کرده باشد.گفت روزگاری ست که باید اطاعت کم و سرپیچی زیاد کرد.تعجب کردم .مگر نه اینکه همیشه چنین زمانی بوده است. شعر خواندنش که تمام شدرو به متیوکردم لبخندی زد خم شد و ارام گفت "این همان چیزی ست که میگفتم." قبل از شروع جلسه متیو از کتابی که اخیرا خوانده بود( اوریانتالیسم نوشته ادوارد سعید نویسنده فلسطینی )گفته بود و تفاوت در دیدن فرهنگ استعماری. معتقد بود که در کشوراستعمارگرش این صدای مستعمره است که باید شنیده شود.گفتم :"درست؛ حالا به فرض که شنیدید مگر میفهمید؟" با تردید سری تکان داده بود.
هر سه انقدر مارتینی خورده بودیم که از پایان جلسه حتی یک لحظه تحمل فضای بار را نداشتیم. با عجله از بین جمعیت بیرون رفتیم و بهمن ها را اتش زدیم. ته مانده پاکت بود و چه بسا اخرین بارکه من و جنی با هم سیگار میکشیدیم. قدم زنان تا رستوران اسپانیایی در ان نزدیکی رفتیم. جلوی در ایستادیم به حرف با زن جوانی که پدرش در زمان انقلاب در سفارت امریکا در ایران کار میکرده و گویا طرفدار انقلاب هم بوده .
در رستوران همه غذاهای دریایی که جنی سفارش داد خوردم. فکر کردم که دیگر نباید مارتینی بخورم وضع معده ام را اشفته کرده بود.با این حال حتی ران بلدرچینی که برایم مانده بود به دندان کشیدم. به متیوکه به اندازه من از سرمستی جنی شگفت زده به نظر می رسید گفتم :"غم انگیز نیست که من این پرنده را از مزه اش میشناسم؟" و او خسته و مغموم و مست صورتش را در دستانش پنهان کرده بود.از جنی که با ولع باقی بلدرچین را نیش میکشید و حرف میزد روی برگرداندم تا شاید چیز بهتری ببینم.نه. هیچ چیز بهتری در کار نبود.تنها تصویرروی دیوار یک گاو نر و گاوبازی را در کشمکش نشان میداد.
جنی که سیر شد ته فینو (شراب اسپانیایی) ام را سر کشیدم و به خیابان برگشتیم..
...
تعریف که میکنی پایت را همان جایی میگذاری که
روزی من چراغ برداشته ام
و گام تو اینگونه با دست من اشنا میشود
تعریف کن ! همه تعریف ها برای انند که دستها
تنها نمانند.))
یدالله رویایی
و این تنها روح حیاتبخش زمانه نیست که ناباکوف به تعریف های تو دمیده است. لذت انجا بودن است با تو. تا از طنابی که بافته ای بگیرم و از چاهی بالا بیایم که درش هرچند سکوتی ممتد نیست اما هیچ کس هم به زبان مادری چیزی نمیگوید. لذت نشستن در ضلع چهارم میز است. لب که باز می کنم تاانچه از ذهنم گذشته بگویم یادم می ا ید که امیر دیگرخاطره است و داوود و پگاه از گلمحمد و مارال غریبه تر.میز چهار ضلعی در ذهنم فرو میریزد و حزب از هم میپاشد. رها میکنم و باز می لغزم به ته چاه.مینشینم. خوب که فکر میکنم می بینم که راست میگویی لذتی که در کار است نتیجه را درذهنم کمرنگ می کند.بوداوار این بار بی اندیشه پایان نامه را تا اخر می خوانم. چنان غرق شعف که فکرمیکنم هیچ جزیی لایق مدفون شدن نیست. ای کاش فقط می دانستم چگونه توصیفشان کنم.
***
شنبه ۱۲ اوت ۲۰۰۶ بود. اخرین باری که من و جنی و متیو با هم به نشت «نویسندگان و نوشیدنیها» میرفتیم. نویسندگانی که هر ماه در باری در سانفرانسیسکو جمع میشوند معمولا داستان کوتاه مینویسند یا شاید داستانهای گوتاهشان را برای ما میخوانند. چارلی مسوول برگذاری این جلسات است. نویسندگان رابه اتاق تاریکی در خیابان بیست و دوم دعوت می کند. به یک گیلاس نوشیدنی مورد علاقه شان مهمانشان میکند تا زیر نور قرمز بایستند و برای ماکه مست در تاریکی گرد میزهایمان به حرکت نورهای روی دیوار خیره مانده ایم؛ داستانی بخوانند.
مدتها قبل از اینکه پایم به این جمع نه چندان خودمانی باز شودشنیده بودم که چارلی ترجیح میدهد با ضمیر مونث خوانده شودو تعجب کرده بودم. بار اول که چارلی را دیدم جای تعجبی نمانده بود. پیراهن زنانه راه راه سیاه و سفیدی به تن داشت و ارایشی ملایم. و مرتب دستهایش را در موهای پرپشت و فری اش فرو میکرد.چارلی یک زن تمام عیار بود بی هیچ حرکت زننده یا اغراق امیز.حتی صدایش انقدر کلفت نبودکه به راحتی شنونده را متقاعد کند که او روزگاری مرد بوده است. شب اولی که به جلسه داستان خوانی رفته بودم و به داستانهای جذاب چارلی درباره هریک از نویسده ها (پیش از معرفی شان )گوش داده بودم ؛زیر گوش جنی زمزمه کردم :چارلی به این فکر می اندازدم که ما به اندازه کافی زن نیستیم . و او به تایید سر جنبانده بود .جنی میگفت این احساسی ست که همه‌ی تراجنسی‌ها بر می انگیزند.
شنبه اخر دِیزی زَمورا شاعر نیکاراگویه ای امده بود. زنی مبارز که انگلیسی را با لهجه غلیظ اسپانیایی حرف میزد. همه شعرها را به دو زبان اسپانیایی و انگلیسی با شوری انقلابی میخواند اما صدایش اهنگ ناامیدانه ای داشت انگار که شکل حنجره اش به معنای کلمات شورانگیزش خیانت کرده باشد.گفت روزگاری ست که باید اطاعت کم و سرپیچی زیاد کرد.تعجب کردم .مگر نه اینکه همیشه چنین زمانی بوده است. شعر خواندنش که تمام شدرو به متیوکردم لبخندی زد خم شد و ارام گفت "این همان چیزی ست که میگفتم." قبل از شروع جلسه متیو از کتابی که اخیرا خوانده بود( اوریانتالیسم نوشته ادوارد سعید نویسنده فلسطینی )گفته بود و تفاوت در دیدن فرهنگ استعماری. معتقد بود که در کشوراستعمارگرش این صدای مستعمره است که باید شنیده شود.گفتم :"درست؛ حالا به فرض که شنیدید مگر میفهمید؟" با تردید سری تکان داده بود.
هر سه انقدر مارتینی خورده بودیم که از پایان جلسه حتی یک لحظه تحمل فضای بار را نداشتیم. با عجله از بین جمعیت بیرون رفتیم و بهمن ها را اتش زدیم. ته مانده پاکت بود و چه بسا اخرین بارکه من و جنی با هم سیگار میکشیدیم. قدم زنان تا رستوران اسپانیایی در ان نزدیکی رفتیم. جلوی در ایستادیم به حرف با زن جوانی که پدرش در زمان انقلاب در سفارت امریکا در ایران کار میکرده و گویا طرفدار انقلاب هم بوده .
در رستوران همه غذاهای دریایی که جنی سفارش داد خوردم. فکر کردم که دیگر نباید مارتینی بخورم وضع معده ام را اشفته کرده بود.با این حال حتی ران بلدرچینی که برایم مانده بود به دندان کشیدم. به متیوکه به اندازه من از سرمستی جنی شگفت زده به نظر می رسید گفتم :"غم انگیز نیست که من این پرنده را از مزه اش میشناسم؟" و او خسته و مغموم و مست صورتش را در دستانش پنهان کرده بود.از جنی که با ولع باقی بلدرچین را نیش میکشید و حرف میزد روی برگرداندم تا شاید چیز بهتری ببینم.نه. هیچ چیز بهتری در کار نبود.تنها تصویرروی دیوار یک گاو نر و گاوبازی را در کشمکش نشان میداد.
جنی که سیر شد ته فینو (شراب اسپانیایی) ام را سر کشیدم و به خیابان برگشتیم..
...
No comments:
Post a Comment